حس و حال عجیبیه. نمیدونم باید ازش بترسم و یا باید بخاطرش خوشحال باشم!

داستان اینه که من مدت زمان زیادی رو صرف حرفه و کارم میکنم. تا اینجاش فکر کنم عادیه. خیلی ها مثل من هستند. طبیعتا بخاطر اخلاق و رفتارم خیلی ها دوست دارند باهام معاشرت کنند و مدام بهم یادآوری میکنند که مثلا هرموقع وقتم خالی شد باهاشون بیرون برم،قرار بذارم یا هزارتا برنامه دیگه.چه دختر و چه پسر.

نکته اینه که زمانی که مثلا یکروز رو آف میکنم و وقتم خالی میشه، اصلا هوس نمیکنم بخوام باهاشون تماس بگیرم و یا یه برنامه بچینم.

فقط و فقط کتابم رو برمیدارم و میرم ی گوشه کافه میشینم و شروع میکنم به لذت بردن. یا رانندگی کردن و موسیقی گوش دادن. اصلا هم بد نمیگذره.

آرامش و لذتی که برخودم دارم فوق العادست. گاهی به خودم میگم : فردا که تعطیلم چطوره مثلا با فلان دختر ی برنامه بچینم. صبح که میشه کاملا نظر خودم رو رد میکنم چون میدونم قطعا بودن با خودم لذت بخش تره تا ی برنامه ی الکی فان.

/ 0 نظر / 68 بازدید